η κορδέλα της ανατολής κρεμάστηκε στην πόρτα απ’ έξω η μυρουδιά της χρυσόσκονης σε αντιπαράθεση με των ώριμων μήλων και η συγκατάβαση του καιρού να λάμνει προσεκτικά προς το μέρος μου δίχως άλλο το νερό γαλήνεψε μπορείς να καθρεφτιστείς στον ήλιο και ενίοτε να τον παρασύρεις στην κάμαρά σου ένα πρωϊνό του Θεού [σελ.…
η πόλη μας θα ‘ν’ αστέρια και κρίνοι, τουλούπες καπνού και φτερά, ο ίσκιος μιας χουρμαδιάς στη σελήνη, μια κρήνη, η πατημασιά μιας γαζέλας στην άμμο, τα γέλια στη σιγαλιά, η φεγγαροντυμένη κόρη να περπατά στο μέσον της λίμνης, Ουριήλ με μυριάδες φτερά να κατεβαίνουν στρατός και να πίνουν απ’ τα ουράνια νερά, κομήτη ουρά,…
Ο Χάρης Βλαβιανός μετέφρασε στα ελληνικά το σημαντικότερο ποίημα του Τ.Σ. Έλιοτ και ένα από τα κορυφαία ποιήματα του 20ού αιώνα, την Άγονη γη (The Waste Land) – έργο που αποτελεί το μανιφέστο του μοντερνισμού στην ποίηση. Το ποίημα αυτό του Έλιοτ είχε μεταφράσει στο παρελθόν ο Σεφέρης (τιτλοφορώντας το Η Έρημη Χώρα). Το εγχείρημα…
λίμνη πλάτωνος θα συναντηθούμε rendezvous πετώντας. χίλιες και μία μέρες με άλλοθι τα λάθη. η ηχώ της υπεκφυγής μου σβήνει σαν νάτανε σκιαμαχία. ο ήλιος του πρωϊνού μια άσκηση έρωτα άλυτη. αιμάτινες αναζητήσεις κρέμονται στα φτερά του γενέθλιου ύπνου μου. το λιώσιμο των πάγων ακολουθεί η άνοιξη που προσεύχεται να μην ταράξει κανείς τους…
αμφίλυκη […] ρόδινη λάμψη της αυγής αχτίδα αλκυονίδας μέρας πριν γίνεις δίσκος φλογερός πώς καμινεύτηκες πώς έφτασες ανάμεσα από τ’ αττικά βουνά που ανοιγόκλεισαν σαν θυρόφυλλα εαρινή και παιχνιδίζοντας με τ’ άστρα με τα ζώδια με τον Βόλσκ πώς έφτασες τρελή αναλαμπή να πορφυρώσεις το λυκόφως μου; από το λυκαυγές σου στο λυκόφως…
τα σώματα των ζωντανών καίγονται ευκολότερα στην έξαψη της κλίνης τα κόκκαλα στραβώνουν καθώς σωριάζονται σιγά σιγά στον πάτο. μουρμουρητά σαν από λίμνες καμένη σάρκα σαστισμένη αίμα θνητών. στάχτη πάνω στη στάχτη που βουλιάζει γίνεται λίπασμα λάσπη για το μέλλον. τα σώματα των ζωντανών κοιμούνται στην ομίχλη γεμίζουν μάτια κι έπειτα γέρνοντας αδειάζουν τη…
η φυσαρμόνικα σου λένε, ξέχνα την τη φυσαρμόνικα, ποιος παίζει τώρα τέτοια πράγματα, κι εξάλλου ερασιτέχνης ήτανε, και μάλιστα στην Κατοχή. έχεις σωρούς φωτογραφίες. τα ρούχα του. και τα παπούτσια τα καφέ. εγώ επιμένω για τη φυσαρμόνικα. τον έμαθαν παιδί στη Λήμνο οι Γερμανοί -ήτανε, λένε, ο χαϊδεμένος τους. κι έπαιζε κάτι σκοπούς…
Μικρό χωνευτικό ποίημα για τον Φορ …ο καρχαρίας Φορ λιμπίζεται σκίζει τα νερά ένα κοπάδι ψάρια χώνεται στο ανοιχτό του στόμα -κι ο καρχαρίας Φορ αχ να ‘χε έναν καθρέπτη- κομμάτια ψάρια νομίζουνε πως κολυμπούν ακόμα Η ώρα της πέψης τώρα στη γαλάζια κρύπτη… [σελ. 57] από το βιβλίο…
[…] τα φτερωτά τούτα πλάσματα έχουν τους δικούς τους απαράβατους κανόνες πάντοτε να κοιτούν μπροστά, ποτέ ξοπίσω. να προβλέπουν πάντοτε όλες τις απόρροιες του ανθρώπινου πάθους, ποτέ όμως τις αιτίες. να ξαίρουν τα πάντα για την ανθρώπινη κατάσταση, όμως να μην κατανοούν τίποτε από τη φύση της. να βλέπουν τα κατάβαθα στα πράγματα όλα…
Βάλσαμο στους ονειρευτές μιας άλλης πορείας Σαν σε καλεί το αξομολόγητο να ειπείς τη λέξη που ανάπαψη θα φέρει στη νυχτιά του, ρούχο λευκό για να φορέσει πάλι και τη χαμένη του αγνότητα να βρει ξανά πες την, γιατί ανάβλεμμα θα ‘ναι η λέξη ετούτη στα γαληνά τα όνειρά του τα παλιά. …